Get Personal | Als de twijfels toeslaan

Get Personal | Als de twijfels toeslaan

Als ik ergens een hekel aan heb zijn het stempels. Ik ben van mening dat iedereen uniek is. En dus anders. Een kind van buitenlandse ouders heeft niet altijd een taalachterstand. Een kind dat geen oogcontact maakt en moeite heeft op school met groepsactiviteiten hoeft niet per se autistisch te zijn. Vaak overlappen signalen die een kind afgeeft waardoor er soms ook verkeerde diagnoses worden gesteld. Daarnaast ben ik geen voorstander van hokjesdenken. Je wilt als een uniek persoon gezien worden. Bijzonder op je eigen manier. Niet als een autist, ADHD-er of als hoogbegaafde. Althans op een volwassen leeftijd niet. Als kind, voornamelijk schoolgaand, is dat in mijn ogen meestal wel in je voordeel.

Ik neem het consultatiebureau veel kwalijk

Je volgt je gevoel zonder 100 procent zeker te weten of je gevoel klopt. Des te fijner vond ik het, als kersverse ouders, om ondersteuning te krijgen van het Consultatiebureau. Daar zijn ze immers voor. Om je vragen te beantwoorden en je te steunen in de opvoeding van je kleine wonder. Na 4 jaar en 2 kinderen moet ik toegeven dat ik ze een en ander erg kwalijk neem.

Wij hebben 2 prachtige, gezonde meiden. Zij groeien netjes volgens de verwachting en ontwikkelen zich normaal. Negatieve ervaring die de meeste ouders hebben met het consultatiebureau hebben, dat heb ik niet. Hoogstwaarschijnlijk om de bovengenoemde redenen. Daarbij komt dat ik altijd degene was die met een uitgeprinte A4 vol met vragen, opmerkingen en informatie naar de afspraak ging. Ik was degene die veel te melden had. Of te vragen. Advies heb ik echter nooit gekregen. Wat ik deed was goed. En hoewel dat gezien kan worden als een compliment, was dat niet de reden waarom ik om advies vroeg. Ik zat ergens mee. Zat als ouder vast en kon wel professioneel advies gebruiken. Maar het enige wat ik telkens te horen kreeg is dat ik mij geen zorgen hoefde te maken. Dat het normaal is.

Inmiddels is mijn kleuter 4 en zit ze 4 maanden in groep 1. Guess what? Zij verveelt zich enorm. Waarom? Omdat ik voornamelijk naar de adviezen luisterde van het consultatiebureau. Ik negeerde de behoeftes van mijn kind. Ik moest haar leergierigheid geen aandacht geven. Dat zouden ze op school doen. Grootste fout die ik kon maken, blijkt achteraf.

Grijs muisje

Mijn dochter valt op school niet op. Ze is vrij doorsnee om het zo maar te zeggen. Opvallen vindt ze vreselijk. Daar wordt ze verlegen van. Ze kan zich heel ongemakkelijk voelen wanneer zij aandacht krijgt. Ik begrijp dat heel goed. Zo was ik tot voor kort ook. Toch komt ze 9 van de 10 keer verdrietig thuis. ‘Mama ik wil groot zijn’. Op mijn vraag waarom ze graag groot wilt zijn, antwoord ze: ‘Ik wil graag met grote kinderen spelen en moeilijke dingen leren’. Als ik dan vraag of ze op school moeilijke dingen leert schudt ze haar hoofd.

En thuis verveelt ze zich constant. Zelfs na een super leuke maar drukke dag buiten de deur verveelt zij zich zodra wij thuis zijn. Tijdens uitjes lijkt ze steeds meer behoefte te hebben aan sociale contact die bij haar stemming op dat moment passen. Lukt het haar niet een kind te vinden die daaraan voldoet, wordt ze verdrietig en gaat ze zich vervelen.

Moederschap is intuïtie en een heleboel ‘ik doe maar wat’

Feitelijk weten wij sinds haar geboorte dat zij een voorsprong heeft. Meer hierover kun je in dit stukje lezen waarin ik mijn zorgen uit. Het is nu een jaar dat ze gedrag begint te vertonen waarbij wij allerlei vraagtekens hebben. Problematisch gedrag dat je als ouders niet kunt negeren.

”Ik bel even de advocate om de verificatiecode te vragen”

Tijdens een flinke regenbui valt het haar op dat de zon is gaan schijnen. Ze staart minutenlang door het raam. Ineens draait zij zich om en zegt ”mama, ik heb gewenst dat ik nooit gekwetst word”.

Als ik naar de richtlijnen van hoofdbegaafdheid kijk, past ons meisje hier uitstekend in. Volgens de experts op dit gebied ook. Als een kindercoach haar tekening analyseert, worden mijn constateringen bevestigd. Mijn lieve meid zit met zichzelf in de knoop. Als ik als moeder de situatie moet beoordelen geef ik haar hoogsensitiviteit de schuld.

De spiegel voorhouden

Het feit dat ik mijzelf veel beter heb leren kennen sinds ik mijzelf haar mama mag noemen, vind ik confronterend. Het maakt mij ook erg emotioneel. Ik weet hoe onbegrepen ik mij heb gevoeld in de loop der jaren. Vaak begreep ik mijzelf niet eens.
Ik probeer hier kracht uit te putten. Door mijn begrip en herkenning hoop ik dat ze haar gedachten en gevoelens beter durft te uiten. Dat betekent niet dat ze mij niet haarfijn aanvoelt. Wat soms positief is en soms niet zo positief. Zeker de laatste tijd aangezien ik er flink doorheen zit. Toch hoop ik dat dit beter gaat naarmate ze wat ouder wordt.

Als de twijfels toeslaan

En dan komt het. Ondanks de vermoedens, ondanks de signalen, stoort het mij enorm dat de school het niet ziet. Niet door haar muren heen kan prikken. Iets in mij gaat dan twijfelen. Wat ik niet zou moeten doen. Ik ben niet graag de troublemaker, maar in dit geval vecht ik voor het welzijn van mijn kind. Niet om te bewijzen dat zij hoogbegaafd is, want dat woord heb ik tot op heden niet in de mond genomen, maar om aandacht voor haar ontwikkeling te vragen. Er wordt ons geadviseerd het even zo te laten. Haar de tijd te geven te wennen aan het schoolleven. Een redelijk logisch advies zou je denken, als je haar niet anders kent. Maar hoe verstandig is het?

Tijd is de grootste vijand

Een kind dat met zichzelf in de knoop zit. In dit geval een jong kind dat haar eigen ik met de dag meer verliest. De school herkent het probleem niet maar neemt onze zorgen gelukkig serieus. Toch schreeuwt mijn innerlijke stem dat wachten geen goed idee is. Ze voelt zich eenzaam en past zich te veel aan haar omgeving. Op school is ze echter de ideale leerling. Ze ligt goed in de groep. Kan het met iedereen goed vinden. Maar thuis vraagt ze negatieve aandacht. Maar doordat ze zich niet snel (of soms helemaal niet) bij iemand voldoende op haar gemak voelt, is zij aan het veranderen. Alleen als ze (denkt dat ze) alleen is hoor en zie je dingen die je wederom aan het twijfelen brengen.

De vooroordelen

Waar ik een gruwelijke hekel aan heb zijn alle misvattingen over de meerbegaafde kinderen. Ze is 4 en nee kent het alfabet niet achterste voren. En ook niet tellen tot 1000. Ze kan zelfs niet eens fietsen zonder zijwieltjes. Ze heeft ook geen humor (deze werd echt gebruikt als argument) en stelt niet opvallend moeilijke vragen. Oh en ze speelt ook nog graag. Er is dus niets aan de hand. Bijzonder hoe weinig mensen die zich bezig houden met de ontwikkeling van de kinderen weten over een ontwikkelingsvoorsprong.

Ouders kennen het kind het beste

Je zou zeggen van wel he? Ik vind dat je een bezorgde moeder met goede argumenten wel degelijk serieus hoort te nemen. Of ik wil dat mijn kind hoogbegaafd is? Kidding me? Nee! Dat wordt strijden de komende jaren en als het kan wil ik haar dat besparen. Wat ik wel wil? Dat mijn kind goed in haar vel zit en gelukkig kan zijn. Dus als we even alle vooroordelen, misvattingen en andere belemmeringen aan de kant zetten, kunnen we dan alsjeblieft de kinderen de prioriteit maken?

Ik vind het zo ontzettend lastig om van iemand die haar ondertussen beter moet hebben leren kennen te horen dat er niets aan de hand is. En van experts op het gebied van ontwikkelingsvoorsprong die haar voor het eerst zien het tegenovergestelde. Wat is verstandig? Wat is in haar voordeel? Doen we er goed aan om haar naar sessies met een hoogbegaafdenspecialist te sturen? Of toch maar even afwachten hoe ze de cito toets doet?

kindertekening

7 gedachten over “Get Personal | Als de twijfels toeslaan

  1. Mijn zoon moest van school nog maar een jaar groep 1 doen. Waren wij het niet mee eens, wij vonden groep 2 beter en dan eventueel groep 2 dubbel doen. (Waren bang dat hij te weinig uitdaging zou hebben)
    Later kregen we de indeling en sterk het gevoel (met nog een paar ouders) dat dit beter uit kwam in de indeling.
    Nu in groep 2 komt hij steeds thuis dat ie niets leert en alles wel weet. (Gaat wel met plezier heen) op school aangegeven en hij kan een extra werkje doen als hij dat aangeeft. Als hij mag kiezen, speelt hij liever.
    Ik ben nu thuis maar begonnen met lezen en wat moeilijker spelletjes te doen. Cito waren beide hoog vorige keer. Hij is zeker niet hoogbegaafd (extra kleuteren heeft hem sociaal emotioneel wel sterker gemaakt)maar hier op school doen ze weinig om extra uit te dagen terwijl dat wel on het programma staat. (Hij is ook niet de enige die al kan lezen in zijn klas) Je zou kunnen vragen wat ze wil leren en zelf oppakken. Bij de gesprekken zou ik het ook zeker aangeven dat ze niet genoeg geprikkeld wordt en of ze haar meer kunnen uitdagen. Ook meteen een gesprek aan het begin van het nieuwe jaar om meteen de aandacht erop te houden. Wellicht zijn er kinderen met hetzelfde of kinderen die ouder zijn waar ze bij in de klas gezet kam worden. Ik weet dat er ook veel ouders vinden dat hun kind hoogbegaafd is, volgens een testje op internet ook dit niet zo blijkt te zijn. Voor juffen alleen soms wel lastig.

    • Hoewel ik je reactie echt waardeer stoor ik mij aan je laatste opmerking. Ik weet niet of mijn dochter hoogbegaafd is, al zit het in de familie en heeft ze een voorsprong sinds haar geboorte. Ik maak mij enorm veel zorgen. Ze zit niet lekker in haar veel, verveelt zich enorm en voelt zich eenzaam. Ze is 4! en al zo veel klachten.

  2. Ik zou zo snel mogelijk je dochter een IQ test laten doen of haar didactisch door laten testen op school zodat ze haar eindelijk dingen op haar eigen niveau kunnen aanbieden. Onze dochter van net 5 is precies hetzelfde en ging zich ook aanpassen aan de rest van de kinderen en onderpresteren. De school deed hier ook niets, ontkenden dat ze hoogbegaafd zou zijn en vonden alles wel best. Daarom zelf maar een IQ test voor haar geregeld (dat is prijzig, dus kijk of het via school kan). Daaruit bleek dat ze de plafondscore behaalde van 145+. Niet twijfelen of je gevoel wel klopt. Je weet wat je ziet, bij veel scholen ontbreekt gewoon kennis over hoogbegaafdheid of ze ontkennen het liever want dat komt hen beter uit. Niet alleen afgaan op de cito-toets en niet bang zijn als er geen A score uitkomt. Genoeg hoogbegaafden maken die niet goed, niet omdat ze de stof niet beheersen, maar omdat ze vaak zien dat meer antwoorden de juiste kunnen zijn, het ligt eraan hoe je iets bekijkt. Ik ben op fb lid van de groep Hoogbegaafd! Ouders Basisonderwijs. Daar vind je veel verhalen van ouders die hetzelfde meemaken op school. Ook ik heb vaak genoeg al die vooroordelen gehoord, gehoord dat ze nog zo jong is dus maak je niet druk. Je kunt beter ingrijpen voor de problemen nog groter worden en ze straks helemaal vast loopt. Veel succes!

    • De groep die je noemt ken ik nog niet. Bedankt voor de tips! Wij hebben besloten in ieder geval extern hulp in te schakelen. Een meer ervaren iemand met veel kennis op het gebied van hoogsensitiviteit en ontwikkelingsvoorsprong die naar haar en haar ontwikkeling wilt kijken.

  3. Is er geen Montessori school in de buurt? Daar kan een kind zich ontplooien op eigen niveau. Ik ben intelligent ( eigen schouderklopje), maar niet hoogbegaafd, zover ik weet, maar heb daar wel al op 4- jarige leeftijd mezelf leren lezen. Tegen mij werd later, veel later, gezegd, dat ik mijn kleinzoon van 6 geen moeilijke sommen mocht aanbieden, dat hij eerst de basis onder de knie moest krijgen! Daar hij al vanaf 3 jaar dat al kon heb ik dat advies maar in de wind geslagen.

  4. Misschien niet wat je wilt horen, maar hou ook Asperger in het hoofd. Ik herken het hele verhaal van hoe ik als kind was. Bij meisjes uit het zich heel anders dan bij jongens.

    Al met al; goed dat je aan de bel trekt. Vind ik echt top!

    • Ik ken wel mensen met Asperger en zij kennen haar maar jij bent de eerste die dit zegt. Ik hou het in de gaten. Bedankt voor het bedenken.

Een reactie plaatsen