Persoonlijk | Als je kind niet lekker in haar vel zit

Persoonlijk | Als je kind niet lekker in haar vel zit

Hoewel ik mij nog steeds redelijk ongemakkelijk voel bij de hele persoonlijke blogs, voelt het nu als een uitlaatklep. Mijn kind zit niet lekker in haar vel. Geen schreeuw om aandacht, maar wel een wanhoopskreet van een bezorgde moeder. Een symbolisch luisterend oor en wellicht tips, is het enige wat ik momenteel verwacht.

Onze oudste dochter, mijn lieve kleuter was als baby al een vlotte dame. Met 15 weken kon zij al van buik naar rug en rug naar buik draaien. Met 5 maanden was zij dusdanig snel in kruipen en sterk genoeg zichzelf omhoog te tillen dat we toen binnen 2 dagen het huis volledig babyproef moesten maken. Ze kon namelijk zo de lade openen en door middel van zichzelf omhoogtillen dingen van de tafel pakken. Met 6 maanden besloot ze dat ze zelfstandig wel een rondje om de salontafel kon maken.

Moederinstinct

Dat dit meisje veel te nieuwsgierig was en de wereld zo snel mogelijk wilde ontdekken was voor ons al snel duidelijk. Angstig de signalen verkeerd te begrijpen besloten we voorzichtig onze gefrustreerde baby te voeden met datgene wat voor ons goed voelde. Naar haar kijken en haar volgen was het enige juiste. Dus dat deden we. Veel te voorzichtig misschien want als het aan haar lag liep ze met 5 maanden al. Rond deze leeftijd trakteerde ze ons al met de eerste woordjes, namelijk ‘mama’ en ‘papa’ ♥

Lees ook: Mijn hoogsensitieve meisje

Dat een wereld op de kop wordt gezet als je ouders wordt is heel cliché maar zo waar. Dat je tijd nodig hebt om hieraan te wennen is waar. Het is magisch je kleine wonder te zien ontwikkelen van een klein hummeltje dat bij geboorte wel op een aardappel leek, naar een lieve baby die veel sneller de wereld accepteert dan wij kunnen bijbenen. We vonden het vooral een spannende periode, maar ook doodeng. Deze onervaren ouders vroegen dan om de haverklap advies aan het Consultatiebureau die nooit iets had toe te voegen dan dat wat wij al deden. Dat betekent dat we het niet zo slecht deden, luisterend naar onze eigen intuïtie, maar ook dat er geen aanvullende tips waren. Iets wat wij nodig hadden. En wat doe je dan? Heel veel lezen over de babytijd. Want met andere kersverse ouders erover praten werd helaas vaak verkeerd begrepen.

Mede dankzij onze terughoudende gedrag liep onze dochter pas met 11 maanden. Ze kon met 8 maanden al los lopen maar uit angst dat haar snelle ontwikkeling wellicht een nadelig staartje zou kunnen krijgen, besloten we dit niet te stimuleren. Haar frustratie werd gesust door de aangeboden uitdaging op het gebied van speelgoed en de uitjes die wij toen al met haar maakten.

Mijn kind is geen Einstein

Haar fijne motoriek was bizar goed voor haar leeftijd. Geen rits was veilig voor haar. De slaapzak, de luiertas, de jas. Ze vond het geweldig om het open en dicht te maken. En dan uitgebreid op onderzoek te gaan. Te zoet voor woorden. Ze was dan ook 14 maanden, rond de periode dat ze grote zus werd, dat ze zich prima kon vermaken met stickers plakken, stempelen, tekenen en kleuren. Met 18 maanden kon de dreumes al stukjes los knippen.

In die tijd was ik praktisch dagelijks aan het knutselen met haar. Iets wat ze geweldig vond. Buiten spelen, ontdekken, klimmen en klauteren, een bal gericht gooien en vangen. Ze kon het allemaal. In vergelijking met haar leeftijdsgenoten en zelfs iets oudere kinderen, liep zij voor. Wellicht dat ze daarom destijds al een sterke voorkeur had aan samenspel met kinderen die haar uitdagen, oudere kinderen.

Gebrek aan uitdaging → Negatief gedrag

Wegens de grote veranderingen van de afgelopen tijd en haar hooggevoeligheid, hebben we besloten haar na haar vierde verjaardag te laten wennen op school. Inmiddels zit de kleuter ruim 2 maanden op school. Ze kent de kleuren, kan tellen tot 20, haar naam schrijven. Na 2 maanden school kent ze niet alle namen van haar klasgenoten. Wel als je een naam noemt. Dan weet ze heel goed te vertellen wat dat voor een kindje is en of ze er graag mee speelt. Andersom vind ze het niet interessant. Ze heeft nog steeds een sterke voorkeur voor grotere kinderen, zoals ze het zelf noemt. Gelukkig zit ze in een combi klas van groep 1 en 2. Toch wordt ze niet voldoende uitgedaagd. In de verre verte niet. Ze lijkt zich nu al te vervelen. Ze wil dolgraag echt leren schrijven en lezen. Maar ze raakt ook snel verveeld. En dat is ondertussen al een redelijk groot probleem aan het worden.

Lees ook: De stekker in het juiste stopcontact maakt opvoeden makkelijker

Door haar gestotter, dat in vlagen komt, loopt ze bij de logopediste. Tot nu toe heeft dat niet veel opgebracht helaas. Nu het stotteren weer weg is, valt broddelen meer op. Haar woordenschat is prima. Maar ze maakt vaak onsamenhangende zinnen.

De zorgen

Wat mij vooral zorgen baart is het feit dat zij zich steeds vaker dommer voordoet. Op dat soort momenten ‘kan’ zij niet eens tot 3 tellen, laat staan tot 20. De kleuren kent ze op zo een moment ook niet, zelfs niet haar favoriete kleuren. Maar ook voor de hand liggende dingen die ze zonder twijfel weet. En zo kan ik wel even doorgaan. Doet ze dat uit verveling? Of wellicht omdat ze zich anders voordoet en zich probeert aan te passen aan haar omgeving?  Als ik met haar hierover praat, wat vaak heel goed kan, komt ze met opmerkingen en uitleg waar mijn hart van breekt. Ik zie haar verdriet, ik zie dat ze niet lekker in haar vel zit en voel mij zo machteloos.

Is dit een uiting van een ontwikkelingsvoorsprong of is er iets anders aan de hand? Ik vermoed al feitelijk 4 jaar het eerste, maar het duurt te lang. Haar behoefte aan uitdaging is zo groot dat het probleem alleen maar groter wordt. Het probleem dat zich heel duidelijk uit met haar gedrag.

Lees ook: De taalontwikkeling stimuleren doe je zo

Waarom ik mij zo vreselijk zorgen maak? Omdat ze net een kopie is van mij. Omdat ik niet wil dat ze door faalangst niet durft te presteren. In combinatie met de hooggevoeligheid, perfectionisme en voorsprong kan dat leiden tot eenzaamheid en onzekerheid waar ze de komende jaren niet vanaf komt. Mijn ervaring en angst op haar overbrengen is het laatste wat ik wil. Ik wil juist dat ze weet dat we haar steunen, en er voor haar zijn. Het enige wat ik wil is dat mijn kind gelukkig is!

Het probleem is alleen dat ze het op school wel leuk vindt qua gezelligheid maar totaal niet wordt uitgedaagd. Haar thuis uitdagen met educatieve materialen werkt steeds minder goed.

Wat wij voorlopig hebben besloten is haar buiten schooltijd anders uit te dagen. Wij gaan Squla bestellen. Ze krijgt een eigen tablet zodat ze ongestoord haar opdrachten kan doen. Binnenkort maakt ze kennis met verschillende sporten en activiteiten. En aangezien ze dolgraag wilt zwemmen, waar ze overigens heel goed in is, gaan we binnenkort wekelijks zwemmen met haar en dan over een poos de zwemlessen. Het is een beetje afhankelijk hoe zij het ervaart en waar zij behoefte aan heeft. Maar het is een planning.

Nog een jaartje in groep 1

En dan blijft er nog één ding over. En dat is met de school praten over groep 1 overdoen. Omdat zij een januari kind is zou ze volgend school jaar ook in groep 1 moeten blijven. Ik ben bang dat we dan een heel ongelukkig en gefrustreerd kind krijgen. Daarbij komt dat haar zusje volgend schooljaar ook naar groep 1 gaat. De kleuter begrijpt heel goed dat zij de grote zus is. Samen in groep 1 zou haar geen goed doen. Daarnaast is zij zoveel verder. Maar dat moet de school nog inzien en erkennen. En daarom gaan wij voortaan bepaalde momenten filmen. En binnenkort een gesprek aangaan met de school. Maar eerst moeten we ervoor zorgen dat zij weer zichzelf durft te zijn.

Het engste vind ik dat ze onverzadigd lijkt. Net een sneldrogende spons. Ik snap het. Ik ken het. Maar ik ben wanhopig aan het worden. Volgens mij is ze te jong om überhaupt getest te worden. Ja ik ben van mening dat een papiertje soms wel een waardevolle toevoeging is. Als het in het voordeel van mijn kind is, dan ben ik er een voorstander van. We willen tenslotte allemaal dat ons kind gelukkig is en goed in haar vel zit.

Mocht je waardevolle tips hebben, dan hoor ik ze heel graag.

18 gedachten over “Persoonlijk | Als je kind niet lekker in haar vel zit

  1. Ik kan me voorstellen dat je er een beetje wanhopig van word… ik heb geen tips voor je want heb het nog niet mee gemaakt.. succes

  2. Ik zou niet wachten tot ze zich beter durft te laten zien voordat je met school gaat praten. Ga gewoon het gesprek aan. Vertel wat je opvalt, dat ze thuis al veel meer kan dan ze op school laat zien. En dat ze daar last van heeft. Dan zul je zien dat school nest mee wil denken. Maar ze weten daar niet wat er thuis gebeurt als je het ze niet vertelt. Die stap zou ik eerst zetten. Daarna zou je nog eens kunnen kijken naar testen, daar is ze niet te jong voor hoor. Maar je hebt dat “bewijs” niet nodig om samen met school te gaan werken aan een blijer kind.

  3. Sinds mijn hsp’ertje wordt begeleid en de juiste tools heeft gekregen om met haar prikkelgevoeligheid om te gaan, loopt alles beter. Er zijn twee soorten HSP’ers, maar dat weet je wellicht allemaal al… de prikkelmijders, en de prikkelzoekers. Zou wel eens goed kunnen dat jij daar een prikkelzoeker heb die daarna zodanig overstuur geraakt door de overprikkeldheid.
    Als je voor een papiertje wil gaan, dan zal er wel iets anders aan de moeten zijn dan enkel HSP, want een dat is namelijk geen diagnose maar een mooie, soms onhandige karaktereigenschap.
    Als je denkt dat er meer speelt, zeker testen. En niet wachten met dat gesprek op school. Al komt er uit dat eerste gesprek misschien niet de pasklare oplossing, het geeft beide partijen om bezorgdheden te uiten en al na te denken over de volgende stap. Beter een stapje voor dan last minute de verkeerde beslissing.
    Veel succes

  4. Ik heb geen tips voor je Sandra…:( behalve dan dat ik je intuïtie en moeder gevoel zou laten spreken. Ik zit in een soort gelijke situatie met mijn oudste maar dan op een ander vlak…
    Blijven praten met de juf en uiteraard met je dochter en je man om zo alles bespreekbaar te maken.
    Succes! Hoop dat jullie er uit kunnen komen.

  5. Ik denk dat je moet doen wat jullie het juiste acht. En ik denk zelf dat uitdaging altijd goed is. Het moet niet te zijn maar een beetje uitdaging hebben kinderen wel nodig. En een jaar groep 1 overdoen is soms best goed.

  6. Ik zou nu al met de school gaan praten over je zorgen. En heel duidelijk maken, dat je als ouder(s) je kind het beste kent. Verder denk ik, dat je je surfen ook kunt draaien. Dat waar je jezelf in haar herkent, hoeft zij niet hetzelfde te doen op latere leeftijd. Het kan ook fijn zijn om te begrijpen hoe ze zich voelt, juist omdat je zelf weet hoe en wat. Ik kan me een gesprek met mijn zoon herinneren, waarin ik op een gegeven moment vroeg: “Zit je hoofd zo vol?” En dat hij heel stil werd en met grote ogen vroeg hoe ik dat wist. Toen ik vertelde, dat ik het herkende van mezelf kwam er een ommekeer. Sindsdien weet hij, dat hij ook dingen tegen me kan vertellen, die niet iedereen “gewoon” vindt. En dat bleek een opluchting te zijn. Succes met omdenken. Hopelijk heb je hier iets aan…

  7. ik heb zelf geen kinderen, dus ik kan hier misschien niet goed over mee praten, maar is het misschien een fase (dat “dommer” zijn)? Sorry als ik het echt verkeerd zie. Ik vind het in ieder geval heel goed dat je het bespreekbaar maakt!!

  8. Jeetje meid! Ik kan mij zo goed voorstellen dat je je wanhopig voelt en zoekt naar oplossingen. Niets vervelender dan te zien (en te voelen!) dat je kind zich niet lekker in haar vel voelt. Ik heb helaas geen tips voor je 🙁 onze dochter is ook heel vlot en kan met haar 3 jaar ook tellen, kleuren herkennen en praat zo wijs. En ze wil heel graag naar school. Maar so far nog geen problemen of frustraties. Gaat bij haar misschien wel ook komen als ze echt naar de kleuterklas gaat. Meid, heel veel sterkte en succes ☘️

  9. Ik kan me je zorgen goed voorstellen. Is een andere school met meer uitdaging geen oplossing? Zelf proberen haar uit te dagen vind ik ook een goed alternatief; hopelijk gaat het helpen.

  10. Tja… wat kan ik zeggen…

    Wij zijn een dikke maand geleden van school veranderd voor mijn ongelukkige zoon die niet meer naar school wilde.
    Mijn gelukkig klein ventje dat alles wilde weten had het gehad met dat hele schoolgedoe!

    Zoek professionele hulp, ga naar Exentra, hoogbloeier… wij hebben nu een coach hoogbegaafdheid en ik zou niet meer zonder willen! Ze hebben er ervaring mee! Ze kunnen je helpen! Echt waar, zet die stap! Ik wilde dat ik hem ook gezet had toen hij een kleuter was. Had veel miserie kunnen voorkomen!

    Ik herken zoveel: het aanpassen aan de kinderen rond zich, geen uitdaging meer aangaan…

    Zet de stap meid, echt waar!

  11. Ooh dat lijkt me heel vervelend, maar misschien kan het net helpen dat ze volgend jaar samen met haar zusje in de klas zit? Ookal zitten ze dan in hetzelfde groepje, dat kan misschien steun en motivatie bieden. De moed niet laten zakken, want er komt een dag dat ze helemaal zal openbloeien en dat alles wat gemakkelijker zal verlopen.

  12. Ik zou direct contact zoeken met een expert op het gebied van HB/hooggevoelig. Zij zien je kind zoals het echt is. Je mag mij ook berichten, geen expert, alleen door ervaring een beetje wijs geworden.

  13. Jeetje, zeg… Logisch dat je nu vooral daarmee bezig mee bent! De gouden tip heb ik helaas niet…maar volg je moeder gevoel! Ik denk dat je het beste hulp in de hoek van hsp en hoogbegaafd kan zoeken!
    En wat school betreft… Hier gaan kindjes van januari wel al naar groep 3, tenzij het kindje daar nog niet aan toe is!
    Sterkte en veel succes in ieder geval! 🍀

  14. Ik zou gewoon eens contact opnemen met een orthopedagoog. En het verhaal gewoon eens feitelijk vertellen zonder dat je zelf al een ‘diagnose’ eraan plakt. Zij kan ook samen met jou naar school toe iets betekenen.

  15. Poeh wat een verhaal. Ik zou zeker met juf in gesprek gaan en daar niet te lang mee wachten. Misschien kan ze al opdrachten doen van groep 2. Onze dochter zit nu in groep 2 en krijgt ook meer uitdaging.

Een reactie plaatsen